C format specifiers binarne opcje

Drukowanie sformatowanych danych na stdout Zapisuje ciąg znaków C wskazywany przez format na standardowe wyjście (stdout). Jeśli format zawiera specyfikatory formatu (sekwencje zaczynające się od), dodatkowe argumenty po formacie są sformatowane i wstawiane w wynikającym ciągu zastępującym ich specyfikatory. Parametry formatują ciąg znaków C zawierający tekst, który ma zostać zapisany w stdout. Opcjonalnie może zawierać specyfikacje formatu osadzonego, zastępowane przez wartości podane w kolejnych dodatkowych argumentach i sformatowane zgodnie z żądaniem. Jeśli znak specyfikatora na końcu jest najbardziej znaczącym składnikiem, ponieważ definiuje typ i interpretację jego odpowiedniego argumentu: Liczba całkowita dziesiętna podpisana Nieznana liczba całkowita dziesiętna Nieznana liczba całkowita szesnastkowa Nieznana szesnastkowa liczba całkowita (wielka litera) Liczba dziesiętna zmiennoprzecinkowa, wielkie litery naukowe (mantissaexponent), małe litery notacja naukowa (mantissaexponent), wielka litera Użyj najkrótszej reprezentacji: e lub f Użyj najkrótszej reprezentacji: E lub F Szesnastkowa liczba zmiennoprzecinkowa, dolna Szesnastkowa liczba zmiennoprzecinkowa, szesnaście znaków Nic nie drukowane. Odpowiednim argumentem musi być wskaźnik do podpisanego intu. Liczba napisanych pseudonimów jest przechowywana w spiczastym miejscu. A, po którym następny postać napiszesz singla do strumienia. Specyfikator formatu może również zawierać podkatalogi: flagi. szerokość..precision i modyfikatory (w tej kolejności), które są opcjonalne i są zgodne z tymi specyfikacjami: Lewe-justowanie w danej szerokości pola Prawidłowe ustawienie jest domyślne (patrz podrozdział podpunktu szerokości). Służy do poprzedzenia wyniku ze znakiem plus lub minus (lub -) nawet dla liczb dodatnich. Domyślnie tylko ujemne numery są poprzedzone znakiem "-". Jeśli nie ma być napisane żadne oznaczenie, przed wartością zostanie wstawiona pusta przestrzeń. Używany z o. x lub X wartość jest poprzedzona 0. 0x lub 0X dla wartości różnej od zera. Używany z a. A. e. E. f. F. g lub G powoduje wymuszenie zapisu w postaci piksela, nawet jeśli nie ma więcej cyfr. Domyślnie, jeśli nie ma żadnych cyfr, nie zostanie zapisany żaden punkt dziesiętny. Lewe poduszka numer z zerami (0) zamiast spacji, gdy podano wypełnienie (patrz podrozdział widma szerokości). Dla specyfikatorów całkowitych (d. I. X. X): precyzja określa minimalną liczbę cyfr, które mają zostać zapisane. Jeśli wartość do zapisu jest krótsza niż ta liczba, wynik jest wypełniony wiodącymi zerami. Wartość nie jest obcinana, nawet jeśli wynik jest dłuższy. Dokładność 0 oznacza, że ​​żaden znak nie jest zapisywany dla wartości 0. Dla . A. e. E. f i F: jest to liczba cyfr, które mają być drukowane po przecinku dziesiętnym (domyślnie jest to 6). Dla specyfikatorów g i G: jest to maksymalna liczba znaczących cyfr do wydrukowania. Dla s. jest to maksymalna liczba znaków do wydrukowania. Domyślnie wszystkie znaki są drukowane aż do napotkania kończącego się znaku null. Jeśli okres jest określony bez wyraźnej wartości precyzji. Przyjmuje się 0. Dokładność nie jest określona w ciągu formatu, ale jako argument dodatkowej liczby całkowitej poprzedzający argument, który ma zostać sformatowany. Długość podkatalogu modyfikuje długość typu danych. Jest to wykres ilustrujący typy używane do interpretowania odpowiednich argumentów z i bez długości specyfikatora (jeśli używany jest inny typ, odpowiednia promocja typu lub konwersja jest wykonywana, jeśli jest dozwolona): Uwaga dotycząca specyfikatora c: wymaga int ( lub wintt) jako argument, ale przed formatowaniem danych wyjściowych wykonuje odpowiednią konwersję na wartość char (lub wchart). Uwaga: Żółte wiersze oznaczają specyfikatory i podkatalogi wprowadzone przez C99. Zobacz ltcinttypesgt dla specifiers dla rozszerzonych typów. . (dodatkowe argumenty) W zależności od formatu ciąg funkcji może oczekiwać sekwencji dodatkowych argumentów, z których każda zawiera wartość, która ma być użyta do zastąpienia specyfikatora formatu w ciągu formatu (lub wskaźnika do miejsca przechowywania, dla n). Powinno być co najmniej tyle z tych argumentów co liczba wartości określonych w specyfikatorach formatu. Dodatkowe argumenty są ignorowane przez funkcję. Wartość zwracana Po powodzeniu zwracana jest całkowita liczba znaków pisanych. Jeśli wystąpi błąd zapisu, ustawiono wskaźnik błędu (ferror) i zwracany jest numer ujemny. Jeśli wystąpi błąd kodowania znaków wielobajtowych podczas pisania szerokich znaków, errno jest ustawione na EILSEQ i zwracany jest numer ujemny. Zgodność Poszczególne implementacje biblioteki mogą obsługiwać dodatkowe specyfikacje i podkatalogi. Powyższe informacje są obsługiwane przez najnowsze standardy C i C (oba opublikowane w 2017 roku), ale w żółtej wersji zostały wprowadzone w C99 (wymagane tylko dla implementacji C od czasu C11) i nie mogą obsługiwać biblioteki, które spełniają starsze standardy. zapisuje dane w postaci funkcji stream (function) fwrf Zapisuje dane w formacie do funkcji stream (function) fwrite Zapisuje blok danych do funkcji stream (function): stany makra: edytor binarny w postaci skrótu generuje ciąg binarny, układ jest określony przez formatString i którego treść pochodzi z dodatkowych argumentów. Wynikowa wartość binarna jest zwracana. Synopsis edit Edytor dokumentacji Patrz także edytuj Opis edit formatString składa się z sekwencji zero lub więcej specifiersów pola oddzielonych zero lub więcej spacjami. Każdy specyfikator pola to pojedynczy znak typu, po którym następuje opcjonalna liczba liczbowa. Większość specifiersów pola używa jednego argumentu, aby uzyskać wartość do sformatowania. Znak typu określa sposób formatowania. liczebnie wskazuje liczbę elementów określonego typu z wartości. Jeśli jest obecna, liczba jest nieujemną liczbą dziesiętną lub, co zwykle wskazuje, że wszystkie elementy w wartości mają być używane. Jeśli liczba argumentów nie zgadza się z liczbą pól w ciągach formatu, które zużywają argumenty, generowany jest błąd. Polecenie formatu binarnego przyjmuje wartości tcl, konwertuje je na wartości binarne zgodnie z poleceniami w łańcuchu formatu, łączy je, a następnie zwraca ten binarny ciąg jako jego wynik. Poniżej jest mały przykład wyjaśnienia zależności między specifierami pól i argumentami: pierwszy argument to lista czterech liczb, ale z powodu liczby 3 dla skojarzonego specyfikatora pól, tylko trzy pierwsze będą używane. Drugi argument jest skojarzony z drugim specyfikatorem pól. Otrzymany ciąg binarny zawiera cztery liczby 1.0, 2.0, 3.0 i 0.1. Każda para zliczania typu przesuwa kursor wymyślony przez dane binarne, przechowując bajty w bieżącej pozycji i przesuwając kursor do zaraz po zapisaniu ostatniego bajtu. Kursor jest początkowo w pozycji 0 na początku danych. RJM 2004-07-27: Co z wysyłaniem wyników wyrażenia liczbowego jako reprezentacji binarnej do plików lub kanałów komunikacyjnych Może być kodowana w ten sposób (na przykład z jedną i dwiema wartościami wysyłanymi): W przeciwieństwie do prostego przypadku, gdy nie ma numeru pośredniego numer - gtstring ma miejsce, ponieważ inteligentny Tcl zapisuje wynik wartości rzeczywistej lub wartości int bezpośrednio w a. Jednakże konwersja na wyjście binarne wydaje się obejmować konwersję ciągów (wynik wyrażeń), a następnie konwersję na binarne podczas wykonywania formatu binarnego, ponieważ badania czasowe wydają się potwierdzać. binarne skanowanie niekoniecznie ma tę zbędną konwersję ciągów, ponieważ polecenie dostarcza odniesienie do zmiennej docelowej, a zatem może obsłużyć przetwarzanie ze źródeł (binarnych) do docelowych (reprezentacja binarna) monolitycznie. Opinie ekspertów BR Witamy BR. Zobacz artykuł Praca z danymi binarnymi, aby dowiedzieć się, jak powiązane są ciągi i dane binarne. Nie powinno być widocznych konwersji z POV skryptów Tcl. Lars H. Nie jestem ekspertem, ale aren39t argumenty powinny być listami. Strona man (na temat specyfikacji formatu c) mówi, że Jeśli nie określono żadnej liczby, to arg musi składać się z wartości całkowitej, w przeciwnym przypadku arg musi składać się z listy zawierającej co najmniej liczby całkowite liczone. (a S jest opisany jako taki jak s, który jest opisany jako taki jak c). Tak więc powinny być odpowiedzi RJM: dzięki za to wskazanie. Zazwyczaj nie używam listy, gdy jestem pewien, że elementy nie zawierają białych spacji (czytelności). Ale krótkie dochodzenie pokazało mi, że przy użyciu listy, zamiast quot..quot-grouping tutaj wykonuje się szybciej Pozornie, konwersja z łańcucha na listę jest zapisywana, gdy używana jest czysta lista. Znalazłem też inną ciekawą stronę w wiki dotyczącą ciągów i list. Kiedy go znajdę, dodaję tu link. Inna uwaga: binarny format S rzeczywiście wykonywany szybciej niż binarny format S1. Ale wciąż wyprowadzanie wyniku wyrażeń do pliku (ciąg ascii) jest szybsze niż wypisywanie binarnej reprezentacji wyników wyrażeń za pomocą formatu binarnego. także gdy używam opcji quotIquot lub quotiquot (dokładna 32-bitowa reprezentacja binarna). Numery zmiennoprzecinkowe edytuj Chad. Dlaczego po wartości n jest 393.839996338 AM 2017-01-14: Jest to klasyczny problem: liczba dziesiętna 393.84 nie może być reprezentowana dokładnie w formacie binarnym, z którym korzystają większość komputerów współczesnych. Najwyższą wartością binarną jest wartość, którą widzisz. Porównaj to z trudnością przedstawiania 13 w liczbach dziesiętnych. LV. Czy istnieją jakieś języki, które dostarczają dodatkowy moduł lub tryb pracy, w którym zmienne rzeczywiste są reprezentowane w formie programowej, aby nie utracić percykcji? Myślałem, że być może APL lub LISP był jednym z takich języków. Być może ktoś miał lub mógłby stworzyć pakiet dla Tcl, który pozwoliłby w ten sposób na matematykę dla osób, które nie dbają o utracone cykle komputerowe, ale dbają o precyzję. CliC. Rakieta. dialektem Scheme, ma rzadkie przypadki, tak że np. 13 może być użyty w obliczeniach bez utraty precyzji. Nie jestem jednak tym grubym użytkownikiem. Właśnie ściągnąłem go, aby sprawdzić autora odpowiedzi na pytania do odpowiedzi na samouczek programowania SICP. Nie jest to specyfikacja konwersji binarnej w glibc normalnie. Możliwe jest dodawanie niestandardowych typów konwersji do rodziny funkcji printf () w glibc. Szczegółowe informacje można znaleźć w sekcji registerprintffunction. Możesz dodać konwersję niestandardową b na własny użytek, jeśli uprości kod aplikacji, aby go udostępnić. Poniżej przedstawiono przykład implementacji niestandardowych formatów printf w glibc. Poza tym, o czym mówisz w w. r.t. wielokrotne przetwarzanie wielu wyników nie polega na ponownej reprezenacji, a raczej po prostu na skutek użycia liczby globalnego obiektu do zapisania wyników. Funkcja nie jest ponownie wprowadzana. W języku C właściwy, a przynajmniej powszechnie używany, idiom do obsługi funkcji, które przechowują swoje wyniki w obiekcie globalnym, jest skopiowanie tych wyników natychmiast po ich otrzymaniu. Ma to zasadniczą zaletę, że jeśli wymagany jest tylko jeden wynik w danym czasie, wówczas nie jest potrzebna dodatkowa alokacja. ndash Greg A. Woods 27 listopada 12 w 0:51 Tutaj będziemy musieli się nie zgadzać. Nie mogę zobaczyć, jak dodanie jednego dyskretnego symbolu preprocesora przychodzi prawie w każdym stopniu w pobliżu szkodliwości Ograniczanie przypadków użycia poważnie, co sprawia, że ​​interfejs jest podatny na błędy, rezerwując stały czas przechowywania na czas trwania programu na czasową wartość i generując gorszy kod na większości nowoczesnych platform . ndash R .. Nov 27 12 at 1:53 Rodzina printf () drukuje tylko w bazach 8, 10 i 16, używając standardowych specyfikatorów. Zaproponuj utworzenie funkcji, która konwertuje numer na ciąg znaków na poszczególne kody. Wszystkie inne odpowiedzi mają co najmniej jeden z tych ograniczeń. Użyj pamięci statycznej dla buforu powrotu. Ogranicza to liczbę używania funkcji jako argument printf (). Przypisuj pamięć wymagającą kodu wywołującego do darmowych wskaźników. Wymagaj kodu wywołującego do wyraźnego dostarczenia odpowiedniego buforu. Bezpośrednio wywołaj printf (). Wymaga to nowej funkcji dla fprintf (). sprintf (). vsprintf (). itp. Użyj zmniejszonego zakresu liczb całkowitych. Poniżej nie ma żadnego z powyższych ograniczeń. Wymaga to C99 lub późniejszego użycia s. Używa literału złożonego, aby zapewnić przestrzeń buforową. Nie ma problemów z wieloma wywołaniami w printf ().